Dla zdecydowanej większości ludzi priorytetowe znaczenie mają wprawdzie koszty ogrzewania, ale jednocześnie każdy chciałby, aby dom zapewniał mu dobre do mieszkania warunki i gwarantował dobre samopoczucie.

Przy ocenie tych warunków przyjęło się korzystać z pojęcia komfortu cieplnego, a więc stanu, kiedy organizm człowieka nie doznaje ani uczucia ciepła ani zimna i nie występuje niepożądane nagrzewanie (np. od zbyt ciepłej podłogi) lub chłodzenie poszczególnych części ciała (np. w wyniku przeciągów).

W przypadku pomieszczeń mieszkalnych określenie właściwych parametrów komfortu cieplnego jest dość trudne. Ma on wysoce subiektywny charakter a jego odbiór zależy od wieku, płci, pory roku, aktywności fizycznej, ubrania, odżywienia oraz indywidualnych oczekiwań i preferencji każdego człowieka.

Na ocenę komfortu cieplnego wpływają takie parametry środowiska jak:

• temperatura powietrza i rozkład temperatury w pomieszczeniu,
• temperatura otaczających powierzchni,
• wilgotność powietrza,
• prędkość ruchu powietrza.

Do analizy komfortu cieplnego wykorzystuje się następujące wskaźniki:

• PMV (Predicted Mean Vote) - wskaźnik, który przewiduje średnią ocenę dużej grupy osób określających swe wrażenia cieplne w skali od +3 (gorąco) do -3 (zimno),
• PPD (Predicte Percentage of Dissatis-fied) - wskaźnik opisujacy procentowy udział osób niezadowolonych z warunków termicznych panujących w pomieszczeniu,
• DR (Draught rating) - odsetek osób niezadowolonych z powodu prędkości powietrza omywającego użytkownika ("przeciągu").

Zalecane wartości wskaźników komfortu cieplnego

(wg PN-EN ISO 7730)

Rozróżnia się nastepujące kategorie pomieszczeń (klasy):

• A - wymagania wysokie zalecane dla pomieszczeń, w których przebywają osoby bardzo wrażliwe i słabe o specjalnych wymaganiach jak: niepełnosprawni, chorzy, małe dzieci i seniorzy,
• B - wymagania normalne, powinny być stosowane dla budynków nowych i modernizowanych,
• C - wymagania umiarkowane, akceptowalne, mogą być stosowane dla istniejących budynków.